illya

Ik geef het toe.

Het zal inmiddels ook wel geen geheim meer zijn.

Afgelopen jaar heb ik er al eens over geschreven. Ik heb een hele grote zwak voor zwart/wit. Uiteraard praat ik hier niet over de in Limburg bekende AB fotografie grijstinten. Dat truukje zit standaard in Windows en is me iets te makkelijk. Nee, ik praat hier over echte zwart/wit tinten. Als voorbeeld: Klik eens hier.

Daarom heb ik het afgelopen jaar een bruiloft gedaan bij een bruidspaar die het aandurfden om de halve reportage in zwart/wit te krijgen.

Dat ga ik herhalen! Wie het aandurft krijgt van mij een canvas naar eigen keuze uit de zwart/wit serie op 40x60cm cadeau en een serie afdrukken op mooi halfglans (zijdemat noemen we dat...) papier afgedrukt!

Wie durft?

Tags: echte trouwfoto | kies trouwfotograaf | huwelijksfotografie | trouwreportage | zwart-wit | Daguerro | fotoselectie | grijstinten | huwelijksreportage | beroepsfotografen | fotograaf

illya

Zo, ik ga me er niet langer over verantwoorden. Ik ga me ook niet meer mengen in discussies erover en ga ook niet meer de concessie richting collega fotografen erover doen. Vanaf nu geef ik de klant gewoon alle digitale bestanden op originele grootte!

Als er toch wel 1 discussie onder fotografen heel erg heftig is, is het wel de vraag om nu wel of niet de digitale bestanden af te geven.

Ik had al de concessie gedaan door de bestanden op een kleinere grootte aan te leveren, maar daar wil ik vanaf. De bedrijfsvoering en filosofie gaat nu toch echt 2012 in.

De vraag van de klant om deze bestanden wordt steeds groter. Jullie willen zelf kunnen beslissen wat jullie ermee doen in de vorm van afdrukken, prints, fotoboeken, digitaal laten zien op het tablet of anders. Het wordt nog mooier: over een paar weken ga ik jullie daar zelfs bij helpen! Ik ga jullie toegang geven tot mooiere fotoboeken, kwalitatief hoogwaardige prints, fraaie canvassen en nog wat andere producten. Jullie als klant kunnen zelf bepalen wat jullie willen en het boek mogen jullie zelf maken. Dus niet meer mijn uren betalen.

Wat jullie willen mag je dan zelf gaan bepalen, zonder mij ervoor te betalen!

Tags: prijzen | digitale bestanden | echte trouwfoto | huwelijksreportage | trouwreportage | huwelijksfotografie | kies trouwfotograaf | limburg | fotoboeken

illya

Dus je wilt ook graag huwelijksfotograaf worden?

Gefeliciteerd! Je hebt gekozen voor een prachtig vak! Of eigenlijk... Je lijkt wel gek!

Heb je enig idee waar je aan begint?

O ja, het is inderdaad een mooi, enorm dankbaar en prachtig beroep. Maar onderschat het niet. Er zijn legio mensen met een camera (wat geen fotograaf te noemen is uiteraard) die denken dat het leuk en makkelijk verdienen is. Gewoon wat leuke plaatjes schieten in een feestelijk sfeer en er ook nog (al dan niet zwart) voor betaald worden . Wie wil dat nou niet?

Maar heb je enig idee waar je tegenaan loopt op een gemiddelde trouwdag? Uiteraard komt het onderstaande niet iedere dag voor, maar er zijn momenten dat:

- Je te maken krijgt met een geïrriteerde pastoor die ook verdomd goed weet dat het bruidspaar na hun trouwdag echt niet iedere week vooraan de zondagochtend mis zal komen volgen. Met wat mazzel ziet hij hun weer als er een kindje wordt geboren en dat gedoopt dient te worden.

- De ouders van de bruid (of vica versa van de bruidegom) vinden dat de ouders van de bruidegom (of vica versa van de bruid) toch echt wel wat mooiers hadden mogen aantrekken.

- De moeder van de bruid nog nerveuzer is dan de bruid. Behalve fotograaf ben je dan ook nog eens maatschappelijk werker.

- De bruid kan worden "overruled" door de moeder die het soms allemaal wel beter weet.

- Er bezuinigd is op de corsages zodat ze bij het opspelden al uit elkaar vallen. Omdat je dat als fotograaf vaker meemaakt sta je ze dan ter plekke te herstellen en te verstevigen.

- De bruidegom veel liever ergens klein en intiem was getrouwd en daarna met de bruid en wat vrienden de kroeg was ingegaan.

- Mensen (en soms de wannabe fotografen) niet realiseren dat je bij thuiskomst als fotograaf nog niet klaar bent. Dat je erna nog de nodige uren kwijt bent om het meest optimale en bijzondere uit de foto's te halen. Dat al die uren dus ook betaald worden.

- Er soms personen binnen een familie zijn die het weer met andere personen absoluut niet kunnen vinden. Wellicht bij gescheiden ouders die elkaar weigeren aan te kijken en ook bij de groepsfoto's niet te dicht bij elkaar in de buurt willen komen. Dat jij dan de boel zo mag gaan sturen dat toch iedereen goed in beeld komt?

- Bepaalde locaties er soms een potje van maken met de tafelopstelling, aankleding en dienstverlening en dat je gezien je ervaring toch wel de persoon bent die zich ermee kan bemoeien.

- Je ook als fotograaf totaal geen controle hebt over het weer en het soort aanwezige licht. In de studio heb je totale controle, tijdens een buitenlocatie ben je afhankelijk van je kennis en dien je te kunnen anticiperen naar de situatie. Daarnaast wil natuurlijk iedereen goed weer. Maar als het dondert en stortregent moet je ook in zoverre met mensen overweg kunnen om hen door dat moment heen te praten.

- De families aan beide kanten een heel eigen beeld hebben van hoe de dag er eigenlijk behoort uit te zien en die mening ook laten gelden.

- Er niemand op je wacht. En terecht! Het gaat ook niet om jou. Enige wat je kunt doen is rennen, bijblijven en vooruit anticiperen zodat je op de goede plek staat voor de volgende stap.

- Je het totale middelpunt bent. In een kerk ben je vaak het enige dat beweegt en heb je dus de volledige aandacht. Als je je dan als een idioot gedraagt weet de hele kerk dat.

- Je heel veel te verliezen hebt. Als de bruid een half uur langer werk heeft en alles dus opschuift in de planning, wordt er toch van je verwacht dat je in het resterende tijdsbestek die foto's maakt die verwacht worden. Als je het niet red, is dat niet de schuld van de bruid. Dus je moet stevig in je schoenen staan.

- Je de apparatuur door en door moet beheersen omdat er soms dingen veranderen en gebeuren die je onmogelijk had kunnen verwachten en je dan heel snel moet kunnen reageren.

- De pastoor, de babs, de bloemenleverancier, de chauffeur van de trouwauto, personeel van de feestlocatie, de dj. Allemaal zijn zij er slechts een gedeelte van de dag bij. Jij bent er de hele dag bij en loopt de hele dag te rennen terwijl je de illusie hoog houd heel kalm te zijn.

- Je geen rustmomenten hebt. Zelfs als je ogenschijnlijk heel rustig tussendoor een broodje zit te eten of mag mee-eten bij het buffet, staan je camera's aan, je flitser stand-by en flitsen je ogen op en neer om maar nergens niets te missen. Je bent de hele tijd klaar om op te springen.

- Je van de ongeveer 30 standaard gewenste foto's er soms 2 tot 5 niet kunt maken. Vaak door omstandigheden buiten jou om, maar je moet er rekening mee houden dat je er wel op wordt aangekeken. Of zoals wel eens wordt gezegd: de fotograaf is het schuld!

- Je zou willen dat je dit vak gewoon goed had geleerd en niet door er maar ergens mee te beginnen. De marge voor fouten is vrij klein.

- Je zou willen dat de "allround" fotograaf wel bestond. Net zoals er geen allround schilder bestaat. Of zouden Rembrand en Vermeer zelf ook de buitenkozijnen geverfd hebben? Veel fotografen hebben hun disciplines en specialisaties. Maar als huwelijksfotograaf dien je er een hele hoop te beheersen. Portretten, groepsfoto's, still's, model, natuur, architectuur, macro, product. Om er maar eens een paar te noemen.

- Jij als beroepsfotograaf erop wordt aangekeken als een videograaf languit over het altaar ligt, anderen proberen ook foto's te maken en jou subtiel van je plek duwen.

- Je er voor moet zorgen dat je auto in topconditie is. Soms willen ingehuurde (vooral klassiekere) auto's het onderweg begeven. Dan vervoer jij het bruidspaar als je van of naar een fotolocatie komt of gaat.

- Je s'avonds helemaal gesloopt naar huis gaat, al heb je daar tot aan de autodeur niets van laten merken.

Kortom, je maakt zoal wat mee! Maar laat duidelijk zijn: dit is een prachtig vak. De reacties achteraf en berichten in een gastenboek, de persoonlijke mailtjes, het kaartje in de bus of de doos "Merci'tjes" geven je dat gevoel dat je echt iets hebt betekend op de o zo belangrijke dag van een bruidspaar!

Tags: beroepsfotografen | limburg | kies trouwfotograaf | amateurfotografen | feestzaal | trouwdag | feestlocatie | trouwjurk | huwelijksreportage | huwelijksfotografie | illya Maertens

illya

Recessie?

De laatste weken ben ik weer zwaar in overleg met mezelf over de prijzen. Iedere zelfstandige ondernemer zal dat wel geregeld hebben. De vraag: “ben ik nou te duur of te goedkoop?” houd ook mij weleens bezig.

U mag als gewaardeerde lezer ervan uitgaan dat ik mijn concurrenten goed in de gaten hou. Dat betekent ook dat ik soms prijzen zie en hoor waar ik bij twijfel. Maar ook mijn klanten wijzen me er soms op. Dat komt van verschillende kanten. Zo sprak ik laatst tijdens een bruiloft een jongedame die zich voor haar huwelijk enkele maanden eerder had laten verleiden tot een fotograaf die voor € 300,- de hele dag aanwezig was. Daarbij kregen ze meteen dezelfde avond alle foto’s op cd. Dat klonk haar aanvankelijk super in de oren! Maar toen ze later de inhoud van de cd bekeek bleken er ook alle foto’s op te staan die niet scherp, fout, overbelicht of te donker waren en met storende elementen in het beeld.
Achteraf had ze toch wel enige spijt van haar keuze.

Via een trouwforum zag ik laatst een verwijzing naar een fotograaf die mijn aandacht trok. Wat ik zo zag bood de man vrijwel hetzelfde aan dan ik, echter was hij zeker de helft duurder. Ben ik dan zo goedkoop of is hij nou zo duur? Zijn fotostijl en werk kwam aardig overeen met de mijne, dus daar zit het niet in.

Zelf hoor ik soms via via dat men mij duur vind. Eerlijk gezegd hoor ik dat al geeneens meer. Ik heb klanten die mij achteraf zeggen dat ik voor hetgeen ik deed en hoe het is afgewerkt nog te goedkoop was/ben. Natuurlijk hoor ik dat veel liever, want daar doe ik het uiteindelijk ook voor.

Ik begrijp die misvatting ook wel. Vaak wordt gedacht dat de fotograaf een uurtje of 10 aanwezig is, wat kiekjes maakt en daarmee klaar. Dat ik (en veel van mijn collega’s) de dagen erna nog de nodige uren achter de computer zitten om de foto’s te optimaliseren en er iets bijzonders van te maken wordt vaak vergeten.

Het zijn keuzes die je als bruidspaar maakt voor datgene waar je waarde aan hecht. Als je tevreden bent met wat snelle foto’s en het je niet interesseert of het te donker, té stukgeflitst, té beruisd, schuin, onscherp of uit compositie is dan ben je voor € 300,- inderdaad klaar. Sterker nog, dan heb ik een tip om geld te besparen! Geef een vriend, vriendin, zwager of bekende een camera en laat hem/haar de foto’s maken. Spaart je toch een berg geld en het resultaat zal zo ongeveer hetzelfde zijn. Daar is helemaal niets mis mee. Echter moet je achteraf niet teleurgesteld zijn als het resultaat tegenvalt.

Ik weet zo spontaan al een stuk of 5 fotografes/fotografen in de regio die het een leuke hobby (of een makkelijke geldbron) vinden, er makkelijk mee bijverdienen, maar waarvan de bruidsparen achteraf bij mij of collega's zijn komen klagen over de resultaten. Laatst werd ik zo ook nog gebeld door de eigenaresse van een bekender bruidsmodehuis in Midden Limburg. "Of ik bekend was met fotografe X?". Eh, ja. Ik ken haar wel. Het bruidshuis had al enkele vervelende/mindere verhalen over haar gehoord van de bruiden.

Kijk ook eens verder dan een glad praatje. Een fotograaf/grafe kan nog zulke fraaie foto's maken, hij/zij is wel vaak de hele dag aanwezig. Daar wil je je als bruidspaar niet aan gaan lopen ergeren! Een als een kip zonder kop rond rennende fotografe die alle aandacht opeist kun je lijkt me niet echt gebruiken?

Ik kan iemand ook niet in zijn/haar portemonnee kijken. Maar vaak zijn de dingen gewoon inherent aan elkaar. Voor € 20.000 heb je ook geen gestileerde supersnelle Lamborghini. Het verschil zit altijd wel ergens in.

Tags: recessie | geldbesparen | fotografie | illya Maertens | huwelijksfotografie | huwelijk | beunhazen | beroepsfotografen

illya

Bruidsjurk kopen. Do's and don'ts.

Hij heeft de vraag gesteld, de datum is gekozen, jullie gaan officieel trouwen! Maar nu heb je dan nog de taak om een trouwjurk te vinden.

De trouwjurk kopen. Wellicht een van de meest bijzondere momenten in de aanloop naar het huwelijk. Datgene waar in het budget voor de trouwdag vaak het meeste voor wordt uitgetrokken.

Met zo veel stijlen (en meningen van vrienden en familie) kan het ietwat overweldigend zijn. Hier zijn enkele tips over hoe een trouwjurk te kopen voor die speciale dag dat je gaat trouwen.

Je hebt zitten neuzen tussen stapels foto's naar dé jurk. Menig magazine en website helemaal uitgeplozen en je hebt hem nog gevonden ook! De foto heb je uitgeprint of uitgeknipt, de keuze is gemaakt en je bent ook helemaal zeker van de keuze. Dit is herkenbaar voor veel bruiden. Goed idee om deze jurk te gaan passen, maar ga vooral ook verder met het zoeken naar andere jurken. Een foto van een model met maat 34 in die trouwkleding kan er geweldig uitzien, maar dat wil niet zeggen dat die jurk ook bij jou fantastisch staat...en daarbij heeft het model vast ook nog de perfecte huidstint (Gephotoshopt. Als ik nadenk wat ik vroeger zelf al met modelfoto's uithaalde...). Dus pas niet alleen dé jurk, maar verplicht jezelf gewoon tot het passen van meerdere jurken.

De gouden regels om je jurk te kopen.

- Koop niet zonder te passen. Het klinkt heel makkelijk, maar er zijn nog steeds "brides to be" die hun jurk op internet kopen. Bestellen via Ebay in China? Geen probleem meer tegenwoordig. Maar wie maakt de jurk passend? Hoe zit het met de garantie? Als je een Pronovias jurk kan krijgen voor 15% van de winkelprijs klinkt dat leuk, maar vaak zijn het imitaties en dat prijsverschil zit altijd ergens in. Gun jezelf het plezier van relaxed de bruidsmodewinkel bezoeken. Zij weten ook wel dat je voor een belangrijke gebeurtenis in je leven komt. Het plezier van de voorbereidingen voor de trouwdag geld ook daar.

- Sale! Veel bruidsmodewinkels hebben ook een opruiming. Oude collecties moeten ruimte maken voor de nieuwe. Dat wil niet zeggen dat een jurk van vorig jaar jou zal misstaan.

- Stel een budget. Hou daar aan vast, maar hou ook wat marge. Soms kan een extra detail jouw jurk helemaal afmaken.

- Neem geen hele entourage mee. Het lijkt gezellig. Met de hele club vriendinnen, moeder en schoonmoeder op pad gaan. Maar hoe meer meningen, hoe onduidelijker het voor jou kan worden. Het is jouw jurk en jouw trouwdag! Met zeven mensen een jurk kopen is vaak een ramp. Iedereen heeft een andere mening. Zo kom je er nooit uit.

- Ga meer dan 1 winkel af. Natuurlijk willen ze bij winkel 1 graag dat je snel beslist. Maar een jurk van € 1500 of wat hij ook kost, koop je niet iedere dag. Echter geld het andersom ook: ga ook weer geen 10 winkels af. Je zult op een bepaald moment door de bomen het bos niet meer zien. Oftewel: door de vele jurken weet je niet meer waar je aan toe bent.

- Ga op tijd kijken. Hou er rekening mee dat je een maand vooraf nog moet gaan "napassen" of dat er dingen besteld moeten worden.

- Accessoires. Soms zijn het kleine (of grote) dingen die het helemaal afmaken. Sieraden, handschoenen. Als je echt iets bijzonders en uniekers wilt (ik en mijn collega's maken het maar zelden mee): kijk dan eens voor een hoed.

- Kijk ook of je in jurk vrij kan bewegen en een goede, prettige houding kan behouden? Probeer eens om te gaan zitten, je armen kan optillen, buigen, knuffelen, knielen en draaien. Draagt de jurk te warm of te koud? Hoe voelt het gewicht van de jurk? Bevalt de pasvorm? Een trouwjurk kan nog zó mooi zijn: als ‘ie beroerd zit, verdwijnt al die schoonheid als sneeuw voor de zon

- Oriënteer je vooraf wat voor jurk je ongeveer wilt. Een klassieke "Sissi"jurk, een moderne "sexier" jurk, wit of toch anders, sluier of niet. Bewust schrijf ik "ongeveer". Ik heb de afgelopen jaren geleerd dat bijna 90% van de bruiden met een heel andere jurk naar huis gaat dan ze vooraf in gedachten hadden.

- Hou voor ogen dat die mooie plaatjes in glamoureuze magazines allemaal zijn nabewerkt. Soms doe ik daar ook aan mee (slik...). iedere oneffenheid wordt in Photoshop weg gehaald. Er zijn maar 8 vrouwen van de 3 miljoen die uitzien als een supermodel! Dat klinkt ontmoedigend, maar neem van mij aan dat zelfs ik als fotograaf vaak dat "wauww"moment ervaar als ik tegenover een bruid sta. Zeker als ze een passende en flatterende jurk heeft die haar helemaal die prinses en model  van de dag maakt. Daar hoef je echt geen supermodel met maatje 36 voor te zijn.

Tags: trouwjurk | jurk | bruidsmodewinkel | pronovias | Linea Raffaelli | trouwen | modelfotografie | huwelijksreportage | trouwreportage | glamourfotografie

illya

Jullie,ik... allemaal zijn we getrouwd en hebben inmiddels een gezin of werken daaraan. De grootste angst die we vermoedelijk als ouder allemaal wel hebben is dat er iets aan onze kinderen komt. Een ongeluk met ernstige gevolgen. We kunnen onze kinderen allemaal af en toe wel achter het behang plakken of een draai om de oren verkopen, maar in stilte zijn het onze aller eigenste kleine wondertjes die soms een reflectie van ons zelf zijn en waarin we veel van ons zelf terugzien.
De "Trash" van 2011 was vooral bedoeld om eens een dag lol te hebben. Ik had niet verwacht dat het in de (social) media zo zou gaan leven. Maar voor mijn gevoel -en dat liet me niet los- moest er iets meer, iets hogers mee te doen zijn.
Voor 2012 ben ik dus van plan om de TTD te wijden aan een goed doel met betrekking tot kinderen. Wereldwijd, maar ook hier in Nederland liggen kinderen met langdurige en slopende ziektes in klinieken. Soms met een uitermate vervelende afloop, vaak ook loopt het dankzij diverse stichtingen, verzorgingscentra en andere instellingen gelukkig goed af.
Het zou te ver reiken om ze allemaal te bedienen, maar we wilden 1 specifiek goed doel centraal stellen en daar iets voor gaan doen. Dat is na overleg - en bezoek aan - het Ronald Mc Donaldhuis in Maastricht geworden.

Een Ronald McDonald Huis biedt een thuis aan ouders van zieke of gehandicapte kinderen, vlak bij het (psychiatrisch) ziekenhuis of revalidatiecentrum. In Ronald McDonald Huis Maastricht kunnen ouders, broertjes en zusjes logeren van kinderen die worden behandeld in het AzM. Voor het kind is het een veilig gevoel de ouders voor een langere periode in de buurt te hebben. In Ronald McDonald Huis Maastricht kan het leven ondanks alles toch een beetje doorgaan.
Wat heeft dit met de Trash the Dress te maken?
Allereerst gaan we aan de deelneemsters (jullie dus) een bijdrage gaan vragen van € 10,-. Die € 10,- zijn normaal de entreekosten van Funvalley Maastricht. Dat bedrag gaat alvast naar het Ronald Mc Donaldhuis. Verder gaan we op zoek naar sponsoren en zullen ik en de crew al onze klanten aanschrijven en ons netwerk benaderen om deel te nemen of te sponsoren.

Het moge duidelijk zijn. We gaan naar Maastricht. Bij Funvalley - het voormalige dagstrand Oost Maarland - gaan we de "Trash the Dress" 2012 houden!
Waarom Funvalley? Er is water, heeft goede facilitaire mogelijkheden, het is goed bereikbaar en er is ruimte! Die ruimte is belangrijk. Ik wil gaan proberen om dit zo breed mogelijk uit te dragen om zoveel mogelijk dames in die jurk te hebben. Namelijk, TTD's zijn niet nieuw. Maar er is nog nooit officieel een aantal dames bij een TTD geregistreerd. Ik wil dus ook Guinnes book erbij betrekken! Dit alles om zoveel mogelijk aandacht voor het Ronald Mc Donaldhuis te krijgen.

Tags: Ronald Mc Donald | funvalley | trash the dress | trash your dress | illya Maertens | huwelijksreportage | trouwreportage | trouwjurk

illya

Hoe het er nu uitziet zit het huwelijksseizoen 2011 er op. Tijd voor een samenvatting.

Daarom bij deze, in willekeurige volgorde: de top 40 van 11.

Overigens staat er niet van ieder bruidspaar een foto. Sommigen hechten waarde aan privacy en dat respecteer ik.

Tags: beroepsfotografen | huwelijksreportage | huwelijk | trouwreportage | huwelijksfotografie | illya Maertens | fotoselectie

illya

Hoera, reden voor een feestje!

Met veel plezier mag ik de geboorte bekend maken!
http://www.maertens-Fotografie.nl had al een broertje http://www.trashthedresslimburg.nl. maar nu heeft ze ook nog een zusje! In de afgelopen maanden is de uitgetelde datum enkele malen uitgesteld. Ze bleek redelijk nukkig te zijn. In de wandelgangen kreeg ze al liefkozend de naam MaFoDes en als projectnaam: GS.
Nu, met dank aan verloskundige Kelly Rijksen die de zwangerschap begeleide en die ook de bevalling deed is ze er nu!

http://www.maertens-fotodesign.nl

Waarom deze site? Dit omdat het me bij bezoeken aan mijn klanten opviel dat ik soms wel 3 keer hetzelfde Ikea canvasje zag hangen. Niet bepaald uniek te noemen. Dat leek me zo jammer. Het was overigens het idee van een van mijn klanten om een selectie van wat uniekere van mijn foto's hiervoor ter beschikking te stellen. Zij zag ze en wilde er al meteen 2 hebben (lees: kopen).

Insteek: een uniek doek. Iedere foto wordt maar 5 keer verkocht en dan haal ik hem weg.

Toegevoegde waarde: Van iedere verkochte afbeelding maak ik 10% van het aankoopbedrag over naar het Ronald Mc Donaldhuis in Maastricht!

Tags: fotodesign | maertens | website | canvas van fotograaf | afbeelding | dibond | expositie | fotograaf | urban | lifestyle | nature | unieke | goed doel | fotografie | canvas

illya

Laat ik eens wat aardigs doen, een vervroegd kerstcadeau weggeven. Daarbij een beroep doende op je geweten.

Volgend jaar word om diverse redenen een opmerkelijk jaar voor Maertens-Fotografie. Ik ga onder andere een nauwere samenwerking aan met het RonaldMcDonald huis in Maastricht.

Daarom het volgende: wie voor 31 januari 2012 besluit om een huwelijksreportage - uit pakket: platina of diamant - te laten verzorgen door Maertens-Fotografie mag kiezen! Je krijgt of een canvasdoek met een naar keuze mooiste foto uit de reportage op formaat 50x50cm / 40x60cm ter waarde van ± € 80,- cadeau, of jullie kiezen ervoor om dit bedrag te laten overmaken naar een goed doel. Dat zal het RonaldMcDonald huis in Maastricht zijn.

Ook in het kader van mezelf maar tot goed doel te benoemen en ook wat voor het milieu en de portemonnee te doen, hebben we (mijn vrouw en ik) besloten om over te stappen op een andere auto. Afgelopen week hebben we een Toyota Prius gekocht. Ik word er best wel blij van dat we de helft van de liters benzine gaan verrijden.

Het wordt vaak vergeten. Maar bij de gemiddelde bruiloft rij je best wel wat kilometers. Voorgesprek, dag zelf, bezoek achteraf, misschien nog eens het fotoboek of een canvas/dibond afleveren. Natuurlijk is dat deels doorberekend, maar aan de huidige brandstofprijzen schrik je soms toch wel. Het is dus ook investeren om geld te besparen.

De meeste van mijn klanten hebben gemerkt dat ik veel waarde hecht aan presentatie. Dat zit in mijn kleding, de auto die altijd gepoetst was als ik een huwelijksreportage doe en hoe de foto's worden afgewerkt en geleverd. De Prius is voor mij een toevoeging op deze presentatie. Maar eerlijk is eerlijk, ik ben dol op die high tech! Toys for bigger boys!

De Suzuki Ignis waar ik altijd mee reed blijft wel. Zeker bij een bruiloft is het een superhandig autootje. Lekker compact en snel. Maar ik merkte dat als ik weer eens de bruid en bruidegom vervoerde, dat het toch wel iets te compact was. De Prius zal ook daar een einde aan maken.

Tags: huwelijksreportage | illya Maertens | korting | gekleed | bezuinigen | dienstverlening | Mcdonalds | goed doel | Toyota Prius | presentatie | huwelijksfotografie | kies trouwfotograaf

illya

Een tijdje terug sprak ik op een bijeenkomst een ondernemer die mij adviseerde om drukker aanwezig te zijn. Nou ben ik binnen de fotografiewereld toch vermoedelijk wel een uitzondering, maar het hield me wel bezig.
De persoon vertelde mij over een Limburgse Fotografe die ieder half uur wel iets Twittert, ze gooit de ene na de andere aanbieding de wereld in, is letterlijk en figuurlijk kleurrijk en verbaal aanwezig en trekt daarmee de nodige aandacht waardoor ze opvalt en ook (fijn voor haar) flink wat opdrachten heeft. Andere kant is dat ik van haar klanten hoor dat ze toch wel ietwat nerveus werden van haar hyperende gedrag en de foto's best wel wat slordigheden hadden zoals de witbalans.
Zelf werk ik 180 graden andersom. Ik twitter louter en alleen als ik iets zinnigs te melden en er de tijd voor heb. Loop bij opdrachten zoals bruiloften consequent in blazer (voel ik me overigens ook gewoon prettig in), werk niet met aanbiedingen omdat ik anders het verlies bij die andere klant toch weer moet terugverdienen wat ik niet fair vind en ren niet als de bekende "kip zonder kop" rond. Minder opdrachten, minder inkomen, maar wel de tijd overhebben om 1 en ander goed en hoge eisen aan mezelf stellend te kunnen afwerken.

Het is een beetje als een vergelijking tussen de Mediamarkt en de vakzaak.
De mediamarkt voert als huiskleur rood. Een kleur die psychologisch alarmbellen doet overgaan (een stoplicht is niet voor niets rood). Ze gooien met aanbiedingen alsof het niks is (en blijken later toch niet de goedkoopste te zijn). Als de laptop die je er koopt kuren krijgt ben je het ding een paar weken kwijt omdat ze niet de kennis in huis hebben om het euvel ter plekke te verhelpen. Ze hebben het liefste jongeren in dienst die niet al teveel kosten en ook niet teveel mogen weten. Dit laatste weet ik overigens omdat ik er ooit nog eens gesolliciteerd heb op de fotoafdeling en de afdelingsmanager vroeg naar de reden van afwijzing die ik tot vandaag nog steeds hilarisch vind: te oud en teveel vakkennis.

Dan heb je ook bijvoorbeeld de Mycom. Een rustig logo, niet al te nadrukkelijk aanwezig. Prijzen die goed en concurrerend zijn. Problemen worden het liefste meteen verholpen en het personeel word aangenomen op kennis (en als ze niet duur zijn is dat meegenomen).

Het zette me aan het denken over de waarde van presentatie. Hoe wil je als bedrijf gekend zijn?

Wellicht commercieel niet slim. Maar laat mij maar de Mycom zijn. Op het moment dat ik hier beroepsmatig mee begon heb ik me voorgenomen om duidelijk te zijn. Vermelden van prijzen, geen grote vaagheden, fatsoenlijke presentatie en goede afwerking van het eindproduct.

Dat is waar ik voor sta!

Tags: beroepsfotografen | beunhazen | trouwen | huwelijksfotografie | bedrijfsreportages

illya

Het zit in onze nuchtere Hollandse aard dat we graag klagen. Maar eigenlijk heb ik momenteel helemaal niets te klagen. Als dat wel zo zou zijn, zou deze blog ideaal zijn om het "van me af" te schrijven.

Ik zou bijvoorbeeld kunnen klagen dat ik het druk heb. Maar dat is niet zo. Het is ook niet zo dat ik me verveel. Nee, ik krijg de dagen wel vol. Er moeten nog wat fotoboeken af, er staan weer leuke afspraken en reportages voor de deur. De eerste huwelijken voor 2012 staan al op de planning.

De belasting. Valt daar nog wat over te klagen? Eigenlijk niet. Natuurlijk  betaal ik het liever niet, maar het feit dat ik het mag (lees: moet) betalen betekend ook dat ik omzet draai.

Het is soms wat minder dat verschillende partijen me bellen of aanschrijven of ik niet geïnteresseerd ben om bij hun te adverteren of om mee te doen aan een bepaalde wedstrijd. Maar dat ze me weten te vinden ervaar ik dan weer als een compliment. Ik heb collega's die me adviseerden om met een bepaalde recente foto mee te doen aan de bruidsfoto award. Zij vinden hem zo sterk dat ik volgens hun absoluut een nominatie zou krijgen. Toch doe ik niet mee aan die wedstrijd. Ik ga geen kapitaal betalen om mee te kunnen doen. Als ik zou winnen zou ik nog meer moeten betalen zodat zij voor mij reclame kunnen maken. Dat is geen klacht, maar realiteit.

Zou ik er niet over kunnen klagen dat ik even 1 objectief minder heb? Het ding is voor reparatie weg. Maar ja, ik heb nog 6 andere. Daarbij bood de reparateur me namens Canon aan om me een vervangende lens toe te sturen (het heeft zo zijn voordelen als je een goudstatus hebt bij CPS - Canon Professional Services).

Wellicht een overweging om maar te gaan klagen omdat er niks te klagen valt!

Tags: bruidsfoto | award | huwelijksfotografie | klacht | fotograaf | trouwen | huwelijk | canon

illya

In 2010 schreef ik een stuk in deze blog welke ik later weer heb verwijderd omdat het als laster gezien zou kunnen worden. Het betrof een stuk (met naamsvermelding) over een Limburgse videograaf die alleen in negatieve vorm een bijdrage aan de huwelijksdag wist te leveren. Presentatie, eindproduct, gedrag en omgangsvormen. Bij deze videograaf en zijn vrouw viel daar zeer over te twijfelen.

Nu in 2011 hoor ik nog steeds negatieve verhalen over deze videograaf. Samen met mij zijn er steeds meer beroepsfotografen in Limburg die - als ze vooraf horen dat deze videograaf en zijn vrouw het video gedeelte verzorgen op een huwelijk - aangeven niet te zullen komen! Weliswaar ruim op tijd vooraf. Om jullie als aankomend bruidspaar wel nog ruim de tijd te geven op zoek te gaan naar een andere fotograaf.

Toch beperkt beroerde dienstverlening (want dat is het toch eigenlijk) zich niet alleen tot videografie. Locaties schreef ik eerder dit jaar al wat over. Maar de laatste maanden ben ik ook anderen eens gaan bijhouden in een lijst. Een zwarte lijst zogezegd. Als voorbeelden: Een visagiste die niet komt opdagen. Een van naam in Limburg zeer bekende band die niet komt omdat ze elders meer kunnen verdienen. Een DJ die niet komt opdagen. Ga maar even door. Bij een kennismaking die ik (met jullie als bruidspaar) heb, zal het opvallen dat ik vrijwel altijd naar dat soort dingen vraag. Wie verzorgt de muziek, heb je de afspraken met de band of DJ vastgelegd?

Maar ook. Hebben jullie een negatieve ervaring. Zet het op internet! Op de trouwfora kunnen dat soort dingen met naam en toenaam genoemd worden. Een fotograaf die de kerk wordt uitgezet omdat hij/zij al te nadrukkelijk en storend aanwezig is? Een feestlocatie die je meer berekend dan vooraf is overeengekomen? Een band die niet komt? Een videograaf die zo nadrukkelijk aanwezig is dat het door iedereen (zelfs door meneer pastoor) als enorm hinderlijk ervaren wordt? Meld het!

Tags: feestlocatie | trouwdag | dienstverlening | amateurfotografen | prutser | huwelijksfotografie | beunhazen | huwelijksreportage

illya

Vorige week is mij weer eens door diverse partijen gevraagd wat ik volgend jaar ga doen met de "Trash the Dress". Laat ik daar heel duidelijk in zijn:

Dat blijft geheim!

Nee, we gaan niet het ultieme medicijn tegen kanker uitvinden. We gaan ook niet de honger in Afrika oplossen. Noch zijn we van plan om wereldvrede te bewerkstelligen.

Ik heb het idee neergelegd bij enkele van de dames die afgelopen jaar hebben meegedaan, met diverse partijen lopen al afspraken voor kennismakingen, ik ga binnenkort met een van de dames uit de Creacrew ergens op werkbezoek.

Wat ik er wel over kan zeggen is het volgende: wat we gaan doen is mondiaal nog nooit gedaan. Zelf ben ik er niet bij gebaat, maar hopelijk anderen zeer zeker wel. De kans is zeer aannemelijk dat dit veel te groot voor mij is. Dat risico durf ik echter wel te nemen.

De creacrew moet worden uitgebreid, ik ga externe bedrijven inschakelen om me te helpen en het mooie zal zijn dat ze me er geen rekening voor sturen. John de Mol zou willen dat hij het bedacht had. Helaas zou hij het voor het geld doen. Daarom hou ik het ook zo lang mogelijk stil.

Gezien het doel is een hoger aantal deelneemsters noodzakelijk. Ik wil naar de 100 gaan. De angst dat aantal niet te halen heb ik niet.

Hoogmoedig, arrogant? Ik denk het niet.

Zoals gezegd, de exacte "ins and outs" hou ik voorlopig voor me en is nog maar bij een handjevol mensen bekend. De dames van afgelopen jaar die het conceptidee hebben gehoord waren laaiend enthousiast. 1 vrouw die nu 2011 niet meedeed heeft zich voorgenomen om de 15 kilo die ze is bijgekomen sinds haar huwelijk weer kwijt te raken. Puur en alleen om weer in die jurk te passen om mee te kunnen doen!

Over een paar weken hoop ik er meer over te kunnen gaan zeggen.

Tags: illya Maertens | huwelijksreportage | trash the dress | trash your dress | 2012 | samenwerking

illya

Ik weet niet wat het is, de laatste tijd heb ik naar het lijkt ietwat een afwijking. Niks lichamelijks, maakt u zich maar geen zorgen. Nee, recentelijk ben ik weer bezig met iets waar ik vol van was in de tijd dat een camera nog echt "klik, klak" deed, autofocus nog niet bestond, het woord "doka" nog begrepen werd en men een camera nog moest openmaken om er een filmpje met mysterieuze namen als TRi-X400 en XP-2 super in te stoppen. Die laatste zeggen de oudere lezer, of hij/zij met kennis van analoge fotografie wellicht al voldoende. Kleinbeeldfilms in zwart-wit.

In de afgelopen periode heb ik een aantal van mijn huwelijksfoto's tijdens de bewerkingen omgezet in zwart-wit tinten. Wat overigens voor de goede orde iets heel anders is dan een foto omzetten in zwart-wit volgens Windows. Dat zijn namelijk geen conversies naar zwart-wit, maar naar grijstinten.

Er zijn - en dat vind ik zelf dus - werkelijk juweeltjes uitgekomen. Het is dat Jeff Ascough mij niet interessant genoeg vind, maar ik denk dat hij trots op me zou zijn.

Wat ik nu wil gaan proberen is om een bruidspaar te vinden die de hele reportage in zwart-wit willen! Goed, dat zal niet makkelijk gaan worden, maar ik durf dat wel aan. Let wel, ik praat hier niet over sepia, wellicht dat er iets uit zou komen wat wel in die richting gaat, maar het absolute merendeel in hard zwart-wit, daguerro, selenium, silver gelatin. Het worden ook geen traditionele foto's. Dat doe ik toch al niet en zal ik ook nooit doen. Nee, gewoon mijn stijl. Ietwat ruiger met oog voor de liefde.

Zelfs wil ik daar nog een tegenprestatie tegenover zetten dat ik 25% korting op het trouwalbum geef en een deel als cadeau los laat afdrukken op mooi halfglans papier. Wie durft?!

Tags: echte trouwfoto | kies trouwfotograaf | huwelijksreportage | korting | grijstinten | zwart-wit | silver gelatin | selenium | Daguerro

illya

De wereld is vol vooroordelen. Het organiseren van de recente Trash the Dress heeft dat maar weer eens bewezen. Achteraf schijnen velen een zucht van verlichting te hebben geslaakt dat het nog best wel meeviel in verhouding tot het beeld wat ze erover hadden. Vooraf werd ik nog gebeld door iemand van een mediagroep die informeerde hoe laat die dag de dames zich de trouwjurk van het lijf zouden scheuren. Dat was ook ongeveer het beeld wat men erbij had. Hopelijk is het nu wel duidelijk wat een TTD eigenlijk is.

Ik was dan weer zo arrogant dat ik deze Trash persé wilde organiseren. Achteraf zijn daar velen blij over geweest. Anderen verklaarden mij voor onbezonnen en arrogant.

Daar zou uiteraard een kern van waarheid in kunnen zitten. Ook ik heb soms van die momenten dat ik denk (of per ongeluk hardop uitspreek, ik weet niet wat erger is): Bah, wat ben ik goed bezig!
Soms heb ik een foto gemaakt waar ik al helemaal trots op ben. Dat zijn van die momenten dat ik denk: heb ik die gemaakt? Ik kan echt wel wat!

Er komt binnenkort een derde website, daar zullen enkele van die werkjes op terug te vinden zijn. Daarover later meer.

Arrogantie, daar hadden we het over. Volgens mijn eigen vrouw is die eigenschap mij niet vreemd. Maar kan ik volgens haar ook onzeker zijn als ik iets voor ogen heb. De organisatie van de Trash bijvoorbeeld. Niets menselijks is mij vreemd!

De meesten echter die mij kennen zullen zeggen dat het eerder mijn ironisch gevoel voor humor is.

Een eigenschap dus waar ik voorlopig geen afscheid van neem.

Waar ik inmiddels wel al afscheid van heb genomen is Asuka Books. Sorry Glenn! Make the Swiss join the european community and i will be glad to be a customer again.

Zwitserland, EEG, belasting, btw.... geen fijne combinatie volgens de boekhouder. De boeken van Asuka zijn dus vervangen door andere luxe boeken. Mooie is dat deze zelfs ook nog iets betaalbaarder zijn ook. Alleen al de verzendkosten bij Asuka waren tegen de € 30,-. Toch iets dat ik niet graag deed, maar wel moest doorberekenen. Ze zijn inmiddels opgenomen in de boekenlijst, de eerste demo is in huis, al door enkele aankomende bruidsparen bekeken en goedgekeurd.

Tags: fotografie | illya Maertens | limburg | fotoboeken | Asuka | asukaboek | trash the dress | huwelijksreportage

illya

Afgelopen week bezocht ik een bijeenkomst van ondernemers in de regio en raakte in een geanimeerd gesprek met een persoon die zich voorstelde als architect. Ik stelde mij voor als illya Maertens, beroepsfotograaf. De man wierp mij een ietwat vreemde blik toe en stelde ter bevestiging de vraag: u bent fotograaf?
Jawel, zei ik. Maar vanwaar uw twijfels?
Ik zie u helemaal niet zo als een fotograaf. Sprak de architect. U loopt hier keurig gekleed in blazer. Bij een fotograaf heb ik een heel ander beeld.
Een andere ondernemer - een advocaat- had zich inmiddels bij ons gevoegd en sprak dezelfde bevestiging uit.
Ik voelde al waar dit ongeveer heen ging en vond het wel leuk. Ik ken inmiddels de vooroordelen wel over mijn collega's. Aan de architect stelde ik dus de vraag: Hoe ziet een fotograaf er dan volgens u uit?
Ik zie een fotograaf vaak als een ietwat artistieker iemand, gekleed in makkelijke broek, T-shirt en een bodywarmer met veel zakken waar zijn materiaal in past. Wellicht met wat wilde haren en een ongeschoren gezicht.

Dat beeld herken ik wel. Zo had ik onlangs een bruiloftsreportage op Kasteel Terworm. Daar had ik afgesproken met mijn bruidspaar om elkaar daar te ontmoeten. Terwijl ik gekleed voor de gelegenheid (blazer, nette broek en schoenen) stond te wachten reed Eric voorbij. Eric verhuurt trouwauto's en hecht net als ik waarde aan een nette presentatie. Voor zijn limousine - met achterin een bruidspaar - rende een jongeman - de fotograaf van dat bruidspaar - gekleed in spijkerbroek, gymschoenen en een geel t-shirt met in grote rode letters "Wild child".
Eric stopte even bij mij en sprak me aan. Enne Illya, aan het werk? Volgens mij komt jouw bruidspaar net de brug over. Mooi, zei ik. Dan blijf ik hier lekker in de schaduw staan (het was die dag bloedheet). We hebben hier afgesproken, dus dan zie ik ze wel komen.
Trouwens, sprak Eric. Heb je gezien hoe hij erbij loopt? Dit zonder te wijzen en meer woorden te gebruiken. We begrepen elkaar.

Voor mij een principekwestie. Vorig jaar had ik in de 2 weken durende warme periode begin juli 5 bruiloften. Bij allemaal liep ik in blazer, ondanks dat ik ook de reportagetas meedroeg met de nodige kilo's aan apparatuur. Waarom niet. Volgens mijn klanten draagt dat ertoe bij dat ik nauwelijks opval tijdens mijn werk. Iets dat ze wel altijd waarderen. Waarom zou ik me dus gaan kleden als het 35 graden is alsof ik op fotosafari ben in het amazonegebied?

Nee sorry, laat mij er maar lekker representatief bijlopen!

Tags: huwelijkslocatie | huwelijksreportage | kies trouwfotograaf | fotograaf | blazer | clichés | gekleed | gelegenheid

illya

Waarom maakt u eigenlijk geen echte trouwfoto's?

Een vraag die me onlangs werd gesteld en die me even van mijn stuk bracht. Ik was toch wel aan het werk zeker?

De persoon achter de vraag - een tante van de bruid - bleef mij aankijken in afwachting van een antwoord.

Wat bedoeld u met "echte trouwfoto's"? Vroeg ik haar. Nou, gewoon. Echte trouwfoto's. foto's van het bruidspaar samen. Het goede mens had meegespiekt toen ik het bruidspaar al wat foto's vanaf de geheugenkaart had laten zien. U heeft een foto gemaakt waarop het bruidsboeket wel scherp was maar mijn nichtje niet. Of was die mislukt? O nee mevrouw. Die foto is hartstikke goed in mijn ogen. Het bruidsboeket heeft toch een bepaalde gevoelswaarde en via het bruidsboeket komt het oog van de kijker toch bij het bruidspaar uit. Ze zijn niet onscherp genoeg om onherkenbaar te zijn. Dat heb ik bewust zo gedaan.

Dat begrijp ik niet. Zij de goede vrouw. Maar in de kerk vergat u ook uw flitser aan te zetten en buiten flitste u de hele tijd. Even overwoog ik deze vrouw een spoedcursus invulflitsen, het enge effect van slagschaduwen en gebruik maken van omgevingslicht te geven. Maar vermoedelijk zou het zinloos zijn.

Nou, mijn zoon heeft ook zo'n grote camera als u heeft en die flitst altijd binnen. Heel eerlijk begon ik toch ietwat nijdig te worden. Mevrouw, als uw zoon vandaag in die kerk geflitst zou hebben, had hij vermoedelijk niet meer het einde van de mis meegemaakt (ik kende die pastoor van eerdere missen, die heeft het niet zo op aanklooiende fotografen) en als uw zoon een carrière overweegt in de professionele fotografie adviseer ik hem dat te doen zodra hij het letterlijke en figuurlijke licht ziet.

Toch was de aanvankelijk vraag wel een goede. Wat is een echte trouwfoto? De ontwikkelingen zijn ook daar aan de tijd onderhevig. Ik vermoed zelf dat je al een heel eind bent als je een eigen stijl hebt. Dan zijn dat jouw trouwfoto's. De arrogantie van Jeff Ascough bevalt mij niet, maar de man heeft wel een heel kenmerkende eigen stijl. Die stijl helpt hem erbij om ± € 3000,- euro te mogen vragen voor een reportage van ongeveer 6 uurtjes. Ok. Dat is dan wel inclusief een fotoboek van 30 pagina's.

Die eigen stijl. Daar zit veel in. Mijn stijl is tweeledig. Ik hou van ruwe, harde foto's in kleur of zwart-wit. Gewoon wat ruiger. Ik ben een man, dus hou ik ook van stoere dingen. Toch maak ik ze ook lekker soft met aandacht en details. Waarom? Ik ben dan ook wel weer zo'n sentimental fool die in de liefde gelooft.

Tags: echte trouwfoto | liefde | ome henk | amateurfotografen | trouwreportage | huwelijk | beunhazen | beroepsfotografen | illya Maertens

illya

Als bruidspaar zou je ervan mogen uitgaan dat op je trouwdag de feestlocatie in dienst van jullie staat. Je betaald ervoor, dus huur je personeel in. Net zoals ik op zo'n dag ben. Simpel gezegd ben je als bruidspaar voor 1 avond de baas in die toko. Natuurlijk heeft alles zijn grenzen. Vaak is het ook gewoon allemaal prima in orde.

Toch moet het me van het hart dat we in Zuid-Limburg ook een locatie hebben waar het niet zo lekker geregeld is. Gisteren had ik een geweldig stel en aansluitend op de wettelijke voltrekking en de locatie reportage gingen we gezamenlijk naar de feestzaal. Een manege annex feestzaal in het mooie Sint Odiliënberg. Er waren al meteen diverse dingen bij binnenkomst die me opvielen en begonnen te storen. Laat hier duidelijk zijn dat ik me ergerde in het voordeel van het bruidspaar.

Het was een warmer zaaltje. Er was wel airco aanwezig, maar die werd niet aangezet. In die warmte stond de taart al klaar. Niet zo slim lijkt me. Maar niemand van het personeel maakte aanstalten om bordjes klaar te zetten. Wel werden de broodjes, beleg en vlaaien op tafel gezet. Dit terwijl er met het bruidspaar vooraf was doorgesproken dat eerst de taart zou worden aangesneden en vervolgens pas de broodjes zouden komen. Dat is ook het meest wijze. Die taart is gewoon te duur en als iedereen al begint aan de broodjes hebben ze geen plek meer in de buik voor de taart. Toch gebeurde dat dus wel. Uiteindelijk is er meer dan de helft van de taart overgebleven. Ronduit belachelijk is dat de bruid zelf geen stuk taart kreeg aangeboden en dus ook niet gehad heeft.

Vervolgens kreeg iedereen te drinken of haalde dat aan de bar, want het personeel scheen het drukker te hebben met samen te vertellen dan rond te gaan en bestellingen op te nemen. Een oudere dame achter de bar had er duidelijk geen zin en straalde dat ook uit. De definitie chagrijnig heeft gisteravond een volledig nieuwe betekenis gekregen!

Bleef het daar nog maar bij! Daar ik de hele tijd in de directe omgeving van bruid en bruidegom was viel het me op dat net zij niets te drinken hadden. toen ik vervolgens naar de bar ging om iets voor hun te halen en ook aangaf dat het bruidspaar de hele tijd nog niets te drinken hadden gehad kreeg ik als reactie: "tja, dan moeten ze ook maar op 1 plek blijven". Kortom, het is een bruidspaar op deze locatie niet toegestaan zich onder de gasten te mengen of rond te lopen!

Maar het gaat verder: Het personeel had zo bedacht dat het handiger zou zijn dat het bruidspaar voor de receptie achterin de zaal zou gaan staan en had daar ook een tafel voor klaargemaakt. Heel vriendelijk. Maar hoe iemand het heeft kunnen bedenken om een bruidspaar en cadeautafel pal voor het damestoilet te plaatsen is mij een volledig raadsel.
Kijk, ik kan heel brutaal zijn. Dus ik heb met het bruidspaar overlegd en Kijk, ik kan heel brutaal zijn. Dus ik heb met het bruidspaar overlegd en hebben we de hele tafel verzet verzet. Bij de voordeur, daar waar de gasten ook zouden moeten binnenkomen. Maar oei! Die voordeur. Waarom was die dicht? Alle gasten werden zo ongeveer gedwongen om via de zijkant naar binnen te komen. O.k. Weer brutaal geworden en de deur opengemaakt, een paar ballonnen gepakt en die bij de voordeur gehangen zo van: "Kijk mensen, hier is het feest. Komt u binnen!".
De eerder genoemde chagrijnige dame kwam verhaal halen waarom het bruidspaar niet achterin de zaal stond. De ouders van het bruidspaar voelden zich wat schuldig en bleven het antwoord schuldig. Brutaal moment nummer 3. Ik ben erbij gaan staan en heb de dame verteld dat het - in ieder geval - in mijn visie volstrekt onlogisch was om een bruidspaar ergens achterin een zaal te plaatsen voor het damestoilet. "Ja maar" zei ze. "We hebben de tafel daar zo mooi opgemaakt". Mevrouw, sprak ik. Dat ben ik volledig met u eens. De tafel is inderdaad prachtig (was hij ook). Maar het bruidspaar is hier komen staan op mijn initiatief, zij zijn het ermee eens en tot aan het einde van de receptie blijven zij hier ook staan.

Halverwege de avond toen ik even buiten rondliep en ik door een raam van het bargedeelte naar binnen keek viel me op dat de mand met bedankjes plotseling daar ergens stonden. Hee, da's vreemd! Die had ik toch echt zelf in de zaal achterin op die tafel bij het toilet gezien. Brutaal moment nummer 4: De bruid erop geattendeerd, samen bij de barruimte naar binnen gelopen zonder het barpersoneel aan te kijken, de mand gepakt en die op de tafel in de zaal bij de uitgang gelegd. Probleem opgelost!

Vermoedelijk is mij dat niet in dank afgenomen. Maar als u mij nou gaat vragen of ik daar wakker van lig, moet ik u bekennen dat ik vannacht perfect heb geslapen!

Overigens, zo tegen kwart voor 10 werd het buffet geopend. Daar wil ik van zeggen dat het buffet toch echt van eenzame hele grote klasse was! Dat is welgemeend een groot compliment voor de cateraar. Ik kan mij namelijk bijna niet voorstellen dat de locatie dat zelf verzorgd heeft.

Samengevat: Zoekt u voor een feest een locatie in Sint Odiliënberg waar u abnormaal wordt behandeld, waar het personeel niet met u meedenkt, waar men ongeïnteresseerd wat achter de bar hangt, u vergeet wat te drinken te geven, maar waar een buffet enorm goed is, dan kan ik u deze manege annex feestzaal van harte aanbevelen!

Wilt u echter als mens behandeld worden op een locatie waar het personeel ook echt uw personeel is (vriendelijk, (pro)actief, meedenkend), dan wil ik verzoeken verder te zoeken dan op deze plek. Sint Odiliënberg is een mooie plaats, maar hier kunnen ze wellicht beter paardrijden dan meewerken aan uw feest.

Het bruidspaar heeft desalniettemin een mooie avond gehad. De sfeer zat er goed in. Hopelijk heb ik daar op mijn manier een positieve bijdrage aan mogen leveren.

Tags: zwart | paard | slechte service | feestzaal | manege | Odiliënberg | st | Sint | trouwen | bruidstaart | buffet | dienstverlening | huwelijk | limburg | illya Maertens

illya

Ome Henk vs. De professionele huwelijksfotograaf

Ome Henk is een toffe peer. Hij is bij de hele familie geliefd. Hij verteld de beste moppen, kan kaarttruukjes, speelt met de kinderen en zijn aanwezigheid is nooit storend.

Ome Henk is best wel cool!

Dus wat zou je zeggen als hij je aanbied om jouw huwelijk te fotograferen? Het klinkt niet slecht. Hij heeft een leuke camera en hij doet het helemaal gratis. Zijn huwelijkscadeau aan jullie! Niet gek, een uitgelezen mogelijkheid om wat te besparen op de kosten van het huwelijksfeest.

Het probleem met dit scenario is dat men toch vaak en voorstelling heeft van hoe trouwfoto's moeten worden. Daarbij, iedereen kan toch wel wat foto's maken! Niet?

Het is waar dat iedereen op de ontspanknop kan duwen. Toch is het een heel ander ding om een degelijke huwelijksreportage te verzorgen. Huwelijksfotografie behoort tot de moeilijkere, meest uitdagende en stresserende vormen van fotografie. Diverse disciplines van fotografie moeten hier beheerst worden en er is niet de luxe om dingen over te doen als het verkeerd is.

Dus, wat zijn nou eigenlijk de verschillen tussen ome Henk en de professionele huwelijksfotograaf? Ik heb dit eens besproken met enkele collega's en zal proberen de verschillen aan te geven.

Tags: ome henk | amateurfotografen | omstreden | beroepsrisico | kies trouwfotograaf | bezuinigen | fotografie | illya Maertens | huwelijksfotografie | fotoboeken | huwelijk | trouwreportage | beunhazen | beroepsfotografen

illya

Laatst tijdens een gezellig onderhoud met wat gasten werd mij weer eens gevraagd wat ik zo al allemaal meemaak. In de afgelopen jaren heb ik erbij mogen zijn toen er tijdens huwelijken soms leuke, ontroerende, humoristische en soms ook vervelende dingen gebeurden. Of ik die hier ga opsommen? Vermoedelijk niet. Iedereen wil dat zijn of haar bruiloft vlekkeloos verloopt. Rampscenario's wil niemand horen. Maar in de avonduren, zo tussen de bruidstaart en het begin van het feest is er altijd zo'n moment waarop er hartelijk gelachen kan worden om wat er had kunnen gebeuren.

Iedere bruiloft is uniek. Zelfs die van mij en mijn vrouw was dat. Onze auto was uniek. Een Belgische Renault Megane Cabrio in "Fast and the Furious" uitvoering van een vriend. De auto werd voor de gelegenheid op andere, iets grotere velgen gezet omdat hij anders hier in Nederland niet over 1 specifieke drempel zou komen.

Wij hadden geen band en ook geen DJ. Wij hadden een geluidsinstallatie gehuurd en tegen iedereen gezegd dat ze maar wat cd's moesten meenemen. Iedereen die wilde was die avond een half uur DJ. De muziek was zo'n chaotische mengelmoes dat het melig gezellig werd.

Ik vind het heerlijk om in de sfeer van een huwelijk te zijn. Meestal is er op zo'n dag veel ontroering en liefde in de lucht. Het is heerlijk als je ervoor openstaat. Het geeft een enorme energie en "drive". De band die ik heb met het bruidspaar werkt daar absoluut aan mee. Een persoonlijke betrokkenheid stimuleert me ook om betere, meer bijzondere foto's te maken.

Dus ik zou zomaar durven beweren dat ik de mooiste baan ter wereld heb. Als ik binnenkom is er altijd die nerveuze feestspanning. Nadat ik bij de moeder van de bruid een kopje koffie heb gebietst komt er voor mij een belangrijk moment. Hoe voelt de bruid zich en wat straalt ze uit? Inmiddels weet ik dat die eerste vijf seconden bepalend zijn en kan ik inschatten wat het voor een dag wordt.

De complimentjes aan het einde van de dag zijn altijd prettig. Dan weet ik onmiddellijk of ik mijn werk goed heb gedaan. Dat kunnen complimentjes zijn van het bruidspaar zelf, de ouders of van een pastoor. Zoals vandaag. Na afloop van de mis kwam meneer pastoor naar mij toe om mij te bedanken voor de in zijn ogen prettige manier waarop ik mijn werk had gedaan. Hij waardeerde het dat ik zijn stukje heilige grond (het altaar) had gerespecteerd. Ik vind dat niet meer dan normaal. Hij niet: menig collega van u heeft daar een volstrekt andere mening over en neemt geen fatsoensregels in acht. Zo sprak hij. Fijn om te horen.

Tags: huwelijksreportage | pastoor | kerk